U mnie flashback przebiega tak...

Z ciemnego kąta za biesiadnym stołem, pijany wujo zapiewa żałośnie "Jeszcze jeden, i jeszcze raz...". Spod stołów, zza zarzyganego fikusa i od drzwi do zadymionego przedsionka dołączają inne falsety, zjednoczone mglistą pamięcią strzępków tekstu. "Stooo laaat, sto laat niech żyją nam!" Nabierają na moment siły i śmiałości, i z ostatnim wyciem ...nieeech yyyjąą naam!" zwalają mi się na głowę w upiornym akordzie wszystkie chwile z mojego życia, których wstyd, strach i rozpacz czarną magią powiązał ktoś z doznaniem kryształów cukru, rozsypanych pod moimi bosymi stopami.

Żeby tego Prousta diabli tępą stroną wideł w odbyt żgali...

machinalnie podniosłem do ust łyżeczkę herbaty, w której rozmoczyłem kawałek magdalenki. Ale w tej samej chwili, kiedy łyk pomieszany z okruchami ciasta dotknął mego podniebienia, zadrżałem, czując, że się we mnie dzieje coś niezwykłego. Owładnęła mną rozkoszna słodycz (...). Sprawiła, że w jednej chwili koleje życia stały mi się obojętne, klęski jako błahe, krótkość złudna (...). Cofam się myślą do chwili, w której wypiłem pierwszą łyżeczkę herbaty (...). I nagle wspomnienie zjawiło mi się. Ten smak to była magdalenka cioci Leonii.(...)

Taa, jasne.