Kategorie
Piotr Wilkin

Mama

Nigdy nie byłem dobry w pisaniu wspomnień. Jakoś tak się złożyło, że obie części mojej duszy – i ta humanistyczna, i ta ścisła – mają charakter bardziej analityczny, co oznacza, że pisanie rzeczy emocjonalnych przychodzi mi z trudem. Niemniej jednak spróbuję Wam napisać parę słów o mojej Mamie. Niedawno w przestrzeni publicznej – przy okazji Święta Niepodległości – przetoczyła się dyskusja o dumie narodowej. Jednym z głosów krytykujących owo zjawisko był prof. Leder, który stwierdził, że “ludzie… https://www.ilintar.org/blog/6afdc1c30572f9c87e1e20a2

Nigdy nie byłem dobry w pisaniu wspomnień. Jakoś tak się złożyło, że obie części mojej duszy – i ta humanistyczna, i ta ścisła – mają charakter bardziej analityczny, co oznacza, że pisanie rzeczy emocjonalnych przychodzi mi z trudem. Niemniej jednak spróbuję Wam napisać parę słów o mojej Mamie.

Niedawno w przestrzeni publicznej – przy okazji Święta Niepodległości – przetoczyła się dyskusja o dumie narodowej. Jednym z głosów krytykujących owo zjawisko był prof. Leder, który stwierdził, że “ludzie, którzy są słabo wykształceni, słabo funkcjonują w hierarchii społecznej, bardzo mało zarabiają, mogą czerpać dumę jedynie z tego, że są członkami wspólnoty narodowej (…)”. I tak sobie wtedy pomyślałem (bo Mama już wtedy leżała w stanie krytycznym w szpitalu), że byłaby Ona świetną ilustracją, dlaczego tego rodzaju ujęcie dumy kompletnie nie wytrzymuje kontaktu z rzeczywistością.

Mama praktycznie całą swoją karierę zawodową poświęciła na rzecz Taty. To on został uznanym profesorem, ona nigdy nie zrobiła nawet doktoratu, mimo, że spokojnie miała ku temu predyspozycje. Pracowała wyłącznie w instytucjach edukacyjnych, więc nigdy nie zarabiała kokosów. Nie zdobyła też żadnego znaczącego miejsca w “hierarchii społecznej”. A jednak myślę sobie, że mało znam osób, które miałyby prawo być z siebie tak dumne, jak Mama.

Była ostoją emocjonalną dla całej rodziny i wszystkich przyjaciół – a tych było niemało. Zawsze gotowa pomóc, wysłuchać, wesprzeć w trudnej chwili. Wesprzeć czynem, a nie tylko słowem – nawet w ostatnich latach, nawet po śmierci Taty, kiedy nie miała już tyle siły, co kiedyś, upierała się, żeby wspierać innych, nie chciała, żeby inni zajmowali się Nią. Nie zliczę, ile osób uratowała w podbramkowych sytuacjach życiowych – w tych momentach ujawniały się wszystkie jej talenty, potrafiła nie tylko otaczać troską i ciepłem, ale także zorganizować realną pomoc oraz skontaktować z odpowiednimi osobami. Nigdy nie odpuszczała i nie dawała za wygraną, zawsze szukała tej jeszcze jednej ścieżki pomocy, tego jeszcze jednego dobrego słowa, tego jeszcze jednego gestu…

Razem z Tatą stanowili też dwuosobowe centrum społeczno-towarzyskie – i to Mama była mózgiem tego centrum. Pamiętała o wszystkich, utrzymywała kontakty z każdą bliską osobą, a co więcej – dbała także, abyśmy i my, jej bliscy, te kontakty utrzymywali. Przypominała o wszystkich ważnych wydarzeniach, o nadchodzących imieninach, urodzinach, rocznicach – a przy tym non-stop inicjowała spotkania z przyjaciółmi, organizowała imprezy rodzinne, jeździła z odwiedzinami.

No i wreszcie coś, co dla mnie osobiście było niezwykle ważne – była dla mnie wsparciem we wszystkich trudnych momentach w moim życiu. Zawsze mogłem liczyć na Jej wielkie serce, na Jej cierpliwość do wysłuchiwania trudnych historii, na to, że da z siebie wszystko, żeby mi pomóc przejść przez życiowe pułapki.

Mamie nikt nie będzie stawiał pomników, nie będzie o niej rozdziałów w podręcznikach historii. Ale to ludzie tacy jak Mama powodują, że świat staje się lepszym miejscem. Ona już odeszła z tego świata, ale dobro, które podczas całego życia sprawiła, pozostaje i owocuje. Dlatego jestem niewyobrażalnie dumny z Mamy. I mam nadzieję, że uda mi się chociaż po części być tak dobrym człowiekiem, jak Ona.

Agregator RSS's avatar

Autor: Agregator RSS

BOT serwujący zawartość wybranych kanałów RSS

Dodaj komentarz